Dag 18: Fuentes de Ebro - Zaragoza - 22 km

In Fuentes de Ebro gaat de camino Catalán over in de Camino de Ebro. Die gaat in Logroño over in de Camino Francés. We zitten nu dus op de Camino de Ebro.
Vandaag gaan we naar Zaragoza. Daar stoppen we voorlopig even, later pikken we de camino weer op om door te lopen naar Logroño. We hebben deze negen dagen vanaf Igualada tot Zaragoza 201 km gelopen. In totaal vanaf Banyoles tot Zaragoza al 392,3 km.

Vanmorgen stond het ontbijt voor ons klaar. Verder niemand te zien, sleutel in de brievenbus achtergelaten.

Hier overnachten vooral werklui, net als in de meeste hostals waar we geslapen hebben. 

De weg is vandaag zowat hetzelfde als gisteren. Grindpad, wel meer bomen. Gelukkig staat er minder wind. We lopen ook langs industrieterreinen, we komen steeds dichter bij Zaragoza.

 

Bij El Burgo de Ebro zien we ooievaarsnesten op electriciteits palen. Langs de hele weg naar Zaragoza zitten ooievaars op deze palen. 

We horen vandaag ook de koekoek.

We zijn rond drie uur bij la SEO  kathedraal in Zaragoza. Die is pas om 16.00 uur open dus we moeten even wachten. Als die open gaat wordt ons verteld dat we voor een stempel in ons pelgrims paspoort in de andere kathedraal moeten zijn, el Pilar. Daar kunnen we zo naar binnen lopen, maar we vinden niemand die ons kan helpen. Bij de sacristie alle deuren geprobeerd, niets. Tot we in het afgesloten gedeelte van de kerk iemand zien lopen. We spreken hem aan, en hij kan ons helpen, geen probleem. Missie geslaagd. We hebben een prachtige stempel van de kathedraal van Zaragoza in onze credencial.

 

Nu nog naar het station lopen om  kaartjes te kopen voor de trein morgen terug naar Girona. In Girona nemen we de bus verder naar Banyoles. 

Dag 17: Bujalaruz - Fuentes de Ebro - 18 km

Onze gastvrouw heeft zich verslapen. Gelukkig is de schoonmaakster er wel op tijd om haar wakker te bellen en om te zorgen dat het cafeetje net na zeven uur opengaat. Hebben we toch koffie met een koek voordat we op weg gaan. Vandaag hetzelfde als gisteren, we worden opgehaald om  25 km verderop afgezet te worden.

Ons wordt verteld  dat het afschaffen van de tol op de snelweg funest is geweest voor de streek. Veel hotels, pompstations  en restaurants langs de N2 moesten sluiten omdat al het verkeer nu over de gratis tolweg gaat. Daarom is het voor ons ook zo moeilijk om de etappes van de camino te plannen, er zijn bijna geen voorzieningen, geen bussen, overnachtingsmogelijkheden,  niets.

Er staat een harde wind vandaag. Na 6,5 km waaien we Pino de Ebro binnen waar we zowaar koffie kunnen drinken.

Bij deze plaats gaan we de Ebro over. 

Na de brug lopen we 2 km over de weg, en als we van de weg af gaan lopen we kilometers langs het spoor. Pas als we na twee uur het spoor weer achter ons laten komt er een trein langs tuffen.

Het landschap is aan de andere kant van de Ebro anders, groener. Af en toe zijn er  bamboebossen.

De wind staat ons verschrikkelijk tegen. Letterlijk en figuurlijk wel te verstaan. We lopen op een onverharde kiezelweg, als er zo af en toe een auto passeert smoort het ontzettend. Gelukkig houdt iedereen rekening met ons.

                                    

We kunnen bijna niet met elkaar praten vanwege de wind, en onze wandelstokken waaien alle kanten uit. Als we nog ongeveer 5 km moeten vinden we op een talud achter een gebouwtje een plek uit de wind om even te zitten.

We zijn rond de middag in Fuentes de Ebro. Bij het hostal is alles dicht. Uiteindelijk komt er iemand aanlopen om de deur te openen en ons een sleutel te geven. Het hostal ziet er schoon en netjes uit, maar er is alleen vanavond eten en we hebben nu honger. We gaan dus douchen, kleren wassen en weer klimmen en dalen om in  het centrum van het stadje iets te eten te zoeken.

Het is allemaal niet duidelijk. Het lijkt of er veel eetgelegenheden zijn, maar het meeste is dicht. We stappen zomaar lukraak ergens binnen en vragen of we kunnen eten. Nou,  niet hier, maar ze wijzen  ons graag wel even waar dan wel. We worden naar waarschijnlijk het enige restaurant in dit plaatsje gebracht waar we zelfs voorbij gelopen waren omdat het er dicht uitzag. En lekker gegeten!

Dag 16: Fraga - Candasnos - Bujalaroz - 21 km

Van Fraga naar Bujalaroz is ongeveer 45 km. Daartussen is niets, geen winkel, geen overnachtingsplek, alleen kaal landschap. Dus laten we ons met een taxi naar Candasnos brengen, een verlaten dorpje halverwege. Van daaruit is het nog ongeveer 20 km lopen naar Bujalaroz waar wel een hostal is. 

We worden rond acht uur afgezet bij het kerkje van Candasnos. Onderweg hebben we veel uitleg gekregen over de streek, vooral dat het er zo dor en droog is.

In eerste instantie lopen we fout en gaan we een rondje om het dorpje. Dat is onze straf voor de taxi, twee kilometers erbij. 

Dan gaan we de Cañada Real op, een 10 km lange veeroute.

Het pad is bijna de hele dag onverhard met kiezels. Door kaal landschap, verschillende keren klimmen (in totaal 250 m) en een beetje dalen. De hele dag schieten de konijntjes voor onze voeten weg. Bij wijze van spreken dan, ze blijven altijd wel op een afstand. 

Na anderhalf uur vinden we zowaar een plek met bankjes. Het is een parkeerplek langs de weg, een beetje overwoekerd maar wel met schaduw.

We snijden een stukje af door over de N2 te  lopen.

Het verkeer houdt netjes rekening met ons, alle vrachtwagens gaan met een grote boog om ons heen. Dan komt er bij Peñalba speciaal vervoer aan, en de begeleiding dirigeert ons opzij. We steken over want er is een wegrestaurant opgedoken. 

Het vervoer is een heeele lange windmolen, en hij keert om bij de plek waar we staan. Wat een lang gevaarte. 

We nemen wat fris bij het wegrestaurant en gaan verder. Het landschap blijft hetzelfde, wel heel eentonig. En er is een wind opgestoken, we hebben hem pal van voren. We hebben in ieder geval geen last van de warmte met die wind.

 

Onderweg komen we vlindertjes tegen, een heleboel op een hoopje. Alsof ze net uitvliegen of zo. Het lijken koolwitjes.

We arriveren na 20 km lopen om twee uur in Bujalaroz. In het hostal worden we meteen aangesproken door een Australiër die ons als pelgrims herkent. Hij heet Steven, wil meteen een selfie. Hij loopt van San Sebastian naar Barcelona. In de tegengestelde richting van ons dus. Heeft al vele caminos gelopen. 

Steven klaagt ook dat er geen accommodaties zijn op deze route en komt vandaag van Fuentes de Ebro, waar wij morgen naartoe willen. Ook hij heeft een stuk met de taxi gedaan. Dat gaan wij morgen ook weer doen: vervoer naar Pino de Ebro en dan verder 20 km lopen naar Fuentes de Ebro. Het is niet anders.

Dag 15: Alcarràs - Fraga - 21,4 km

Vanaf vandaag zitten we niet meer in Catalonie maar in de provincie Aragon. Dus niet meer 'bon dia', maar ' buenas días ' .

Vandaag lopen nog wel wat door de velden met fruit- en notenbomen, maar vooral ook langs de N2. Bij een gevaarlijk punt met een rotonde en een kruising met de A2 begrijpen we ineens waarom vrachtwagenchauffeurs zo vrolijk naar ons toeteren. Ze worden namelijk door de bekende grote borden gewaarschuwd voor overstekende pelgrims naar Santiago. Er is ook een oude Spanjaard die ons langzaam inhaalt, zijn raampje opendraait en roept:  '¡buen camino!'

Bij een groot wegrestaurant nemen we wat te drinken met een grote napolitana erbij. 

We komen ook wat pelgrims tegen die richting Montserrat lopen, een keer drie vrouwen en een keer een man alleen.

Het wordt weer warmer. We lopen lang over een kiezelpad langs een groot industriegebied en vinden geen plek om even te zitten. Op een bankje hopen we sowieso al niet, die zie je alleen dicht bij de bebouwde kom. Dus gaan we even op een stoeprandje zitten om een banaan te eten. We moeten zo weer een tweede klim maken van ongeveer 100 meter en hoe minder gewicht in je rugzak hoe beter.

De klim gaat over asfalt. Op de top is er een scherpe bocht naar rechts en dan begint heel abrupt de afdaling naar Fraga. Dat is een rare stad, we komen binnen via de autoweg die naar beneden het stadje in gaat, en in het stadje wordt de helling almaar steiler. Totdat we bij de rivier zijn en de brug oversteken. Nu wordt de stad toch mooier met brede wegen. Hier blijven we vannacht.

 

Dag 14: Lleida - Alcarràs - 17,5 km

We hebben uitgeslapen vandaag. We willen eerst naar de kathedraal en die is pas om 9 uur open. Vandaag is het ook naar een korte etappe.

Om acht uur staan we na een heerlijk ontbijt buiten. Onderweg naar de kathedraal komen we langs de kerk van Johannes de Doper. Die is open. Tegenwoordig kun je in de meeste kerken alleen nog maar electrische kaarsjes branden. In deze kerk kun je nog wel een echte kaars opsteken, maar die moet je wel kopen bij een frisdrankautomaat.

Het is nog te vroeg voor de kleine kathedraal dus we willen toch proberen of de grote bovenop de berg misschien open is. We gaan met de roltrap naar het hoger gelegen deel van de stad, maar staan dan voor een kapotte lift om nog hoger te gaan. En 300 m klimmen voor een kerk die niet op ons pad ligt en waarschijnlijk dicht is, dan sparen we onze energie liever nog even. Dus weer naar beneden. Maar als we bij de kleine kathedraal staan zien we dat die pas om 9.30 uur open is. Dat duurt nog een uur. We hebben vandaag dan wel tijd, maar het wordt al snel warm en er dreigt onweer. Dus we gaan lopen. Dan maar geen mooie stempel van de kathedraal in onze credencials.

We lopen Lleida uit langs de rivier de Segre. We volgen de Camí del Riu, een wandelpad dat langs de rivier tot de Ermita de Butsènit loopt.

Het pad ligt in een mooi natuurgebied langs de rivier en wordt gebruikt door wandelaars en fietsers. Bij een uitkijkpost bij een vogelnatuurgebied pauzeren we even. We horen ondertussen eindelijk de koekoek.

Net buiten Butsènit komen we de eerste echte pelgrim tegen. Een Spanjaard die op 1 april vanuit thuis, Cervera, is gaan lopen. Daar zijn wij een paar dagen terug langs gelopen. In een maand tijd is hij naar Santiago gelopen, door naar Finisterre en op 1 mei is hij vanuit Santiago weer terug gaan lopen. Hij wil tot Montserrat. Hij vertelt dat hij de hele dag doorloopt. Het is hem aan te zien. Zijn wandelschoenen zijn gereduceerd tot open sandalen en hij ziet er moe uit.

                                 

We lopen verder door boomgaarden en langs olijfbomen. Het wordt steeds warmer en rond drie uur barst er inderdaad onweer los. Maar dan zijn wij al op onze plaats van bestemming voor vandaag.

Dag 13: Mollerussa - Lleida - 25 km

We zijn al vroeg op weg. We moeten vandaag weer een flinke afstand lopen en het wordt warm.

Vandaag lopen we naar Lleida. Om wat kilometers te besparen lopen we het eerste stuk niet volgens de gele pijlen maar we snijden een stuk af langs de N2. Dat is nu nog goed te doen want het is zondagochtend en niet druk. 

Al vroeg verschijnen  er parapenters met motortjes in de lucht.

En er zijn vandaag ook veel motoren op de weg. 

We steken twee keer de A2 over via een brug.

Om acht uur drinken we koffie in een oud cafe in Sidamon. Er zitten wat oude mannetjes een krant te lezen met koffie (duidelijk geen zuivere koffie), en de grill gaat aan. Er ligt volop worst, spek en ander vlees klaar waar ze hun stuk uit kiezen. Geen idee waarom er al zo vroeg op de ochtend vlees wordt gegrilld. 

Na een kilometer of 7 gaan we van de N2 af. We lopen weer door velden met fruitbomen, tarwe en mais. We zien hier ook weer ooievaars.

Het wordt steeds warmer al is het nog lang geen twaalf uur. Er is ook bijna geen schaduw, en als we bij een boerderij op een boomstam gaan zitten komen er twee honden aangesjokt die het nodig vinden om tegen ons te blaffen. Ze maken geen indruk.

Eindelijk zien we in de verte Lleida liggen. Nog een stuk door het industriegebied en langs de rivier en dan zijn we in de stad. 

Dag 12: Tarrega - Mollerussa - 25 km

Omdat het ontbijt  voor ons veel te laat geserveerd zou worden kregen we gisteren een heel blad vol met croissants, yoghurt, bananen, jam, sap, nutella etc mee naar boven voor het ontbijt vandaag. Heerlijk ontbeten dus.

We lopen Tarrega uit via Parc de Sant Eloi waar een levensgrote antieke  druivenpers staat opgesteld.

De eerste 6 kilometers tot aan Anglesola gaan weer langs de N2. Het is vandaag warm, er staat geen wind. Binnen het uur gaan de jasjes al uit.

Als we over een rotonde lopen zien we achter een hek konijntjes zitten. Maar goed dat ze de rotonde niet op kunnen want eentje heeft het geprobeerd maar niet gehaald. We zien overigens vandaag veel konijntjes.

In Anglesola is het markt op een leuk plein met barretjes, een waterkraantje en wat bankjes. Even zitten dus.

Na dit dorp keren we de snelweg de rug toe en lopen we door vlak landschap met amandelbomen, olijfbomen en veel varkenshouderijen.

We komen langs een picnic plek aan een water. Een mooi natuurgebied waar we veel vogels horen, de hop, de karakiet, putters, ceti's zanger  en wouwen. 

Daarna nog meer grote velden met fruitbomen, graanvelden en pas geplante mais.

Voor 12 uur zijn we in Castellnau de Seana, een klein dorpje en er is een bar. En die is open. Een grote zaal die op koude dagen wordt verwarmd door grote houtkachels.

Het hele dorp hangt vol met gehaakte mandalas, aan muren, deuren en balkons. De bomen op het plein zijn aangekleed met gehaakte granny squares, een geschilderde boom op een muur hangt vol met haakwerk. We informeren bij de bar wat dat betekent. In het dorp is een groep vrouwen die graag haakt, en nu hebben ze alles volgehangen met haakwerk.

We wijken af van de camino want de herberg in el Palau de Anglesola is vol. Dus moeten we de N2 oversteken om in het dorpje aan de andere kant te overnachten. We slapen vannacht in Mollerussa.