Dag 9: Terrassa - Montserrat - 20 km

We komen uit een boekenhuis. Overal liggen boeken, ook op onze nachtkastjes. We krijgen als aandenken een boekenlegger mee. Jeetje, en dat in deze tijd, die past niet in mijn e-reader.

We sluipen het huis uit, want als onze gastvrouw ons ziet zijn we voorlopig nog niet weg.

Verderop in de straat nemen we een koffie met croissant.

We zijn Terrassa al snel uit, maar dan begint het. Op de knooppunten gaat het steeds fout, we volgen de hele dag afwisselend het rood/wit van de GR en de gele pijlen van de camino. Die spreken elkaar steeds tegen.

Net buiten Terrassa staan we ineens midden in een rivierbedding.

En bij de snelweg is het ook onduidelijk. We steken hem over terwijl het verkeer voorbij raast, maar het pad loopt vast. Dan maar terug, en gelukkig vinden we het goede pad.

We zijn vanochtend de eersten  op de paden want we lopen voortdurend door de spinraggen.

Bovenop een berg hoor ik geknor. Het is een wild zwijn dat mopperend weg rent. We zijn natuurlijk te laat voor een foto. Een eindje verderop staat een waarschuwingsbord....

Als we ons omdraaien zien we Montserrat in de verte liggen.

Onderaan een berg moeten we een spoorlijn over. Er wordt gebouwd aan een nieuw station in Vacarisses, en een vriendelijke opzichter die helaas alleen maar Catalaans spreekt wijst ons de weg.

Het is vandaag heel warm. We zoeken een barretje en als we een tankstation passeren hopen we iets te kunnen kopen. Da's pech, want hij is onbemand, volautomatisch en er is niets te drinken.

We passeren opnieuw een stationnetje. Als we binnen gluren ontdekken we zowaar een bar. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan, het lijkt er net een scène uit Once upon a time in de West. Maar ze hebben koude ijsthee.

We hebben nog een laatste fikse klim te gaan en dan een forse afdaling naar het station Monistrol Central.

 

Bij het klooster vragen we de plek waar we de stempel kunnen halen. Een behulpzame bewaker wijst ons welke deur we moeten hebben. Er is een speciaal kantoortje voor caminogangers. We krijgen onze stempel van broeder Alfred. 

Voorlopig is dit het eindpunt van onze camino. Zodra we weer tijd hebben pakken we hem in Montserrat weer op. We zijn welkom in de herberg zegt Alfred.

Dag 8: Santa Perpètua de Mogoda - Terrassa - 25 km

Goed uitgerust en na een ontbijt van versgebakken brood  gaan we op pad. We krijgen ook verse boterhammen mee.  Ad heeft gisteren zelfs  nog met Eva in het zwembad gezeten. Ze zwaait ons uit voordat ze zelf naar school gaat.

Langs het kasteeltje gaan we Santa Perpètua uit.

We zijn te vroeg, het pad is nog niet af. Maar het is vast voor fietsers...

We lopen bij Sabadell door het Parc Fluvial del Ripoll. Alweer langs een rivier, maar het landschap is heel anders dan gisteren. De rivier is aan weerskanten omgeven door hoge bergwanden, het ziet er uit als een soort kloof.

We passeren een  mooie waterval die het echter niet doet, bij een  lelijke tunnel onder de snelweg. We komen ook langs de  Font del Safareig de Santiga, bij iets wat er uit ziet als een kasteeltje. 

Op de muren staan allerlei spreuken. 

We lopen in de heuvels, heel mooi, en toch dicht bij industrie en steden.

Op een industrieterrein bij Sabadell drinken we in een barretje koffie.

Op een brug over de rivier staat een man foto's te maken. Kijk, zegt-ie, schildpadden in het water. Er zitten inderdaad twee hele grote schildpadden.

  

 

We klimmen vandaag flink. In totaal zo'n 360 meter. Het is warm, het hakt er in.

Boven op een berg tussen Sabadell en Terrassa zien we eindelijk ons doel van deze vijfdaagse trip: Montserrat.

We dalen af naar Terrassa en zoeken na een heerlijke lunch in een chinees restaurant onze B&B op. We worden onthaald door een vriendelijke mevrouw in een ouderwets huis. Het is er heerlijk koel binnen. Na een uitgebreide uitleg over van alles en nog wat vraag ik of ze misschien ook een stempeltje voor ons heeft. En dat heeft ze. 

Dag 7: Cardedeu- Santa Perpètua de Mogoda - 22 km

We vertrekken al vroeg. De konijntjes denken dat de weg nog van hen is.

Het heeft gisterenavond en vannacht flink geregend. We moeten door een spoortunneltje dat één en al modder is. Als we er uit komen zijn onze schoenen drie keer zwaarder. We gebruiken de plassen die we tegenkomen om ze schoon te krijgen

We lopen over een hardloop parcours in Les Franqueses del Vallès. Het is er druk, want het is er ook markt.

Vervolgens lopen we door Granollers, langs de rivier El Congost. We volgen de rivier de hele dag, en komen ook langs het Circuit de Barcelona-Catalunya.

Om half twee komen we in Mollet de Vallès aan waar we  een lunchafspraak hebben met onze kleindochter. Ze heeft voor ons  een stempel voor de credencial.

Dag 6: 1 juni San Celoni - Cardedeu - 21 km

We worden wakker met het geluid van regen. En dat terwijl we alleen maar poncho's bij ons hebben, geen regenjassen. Gelukkig is het droog als we gaan lopen, en dat blijft het de hele dag ook al hangen er boven de bergen flinke dreigende luchten.

Vandaag hebben we een heel andere wandeling dan gisteren.  Geen snelweg maar vogels en kikkers, landweggetjes, boerderijen en af en toe een treinspoor waar we langs lopen.

Spaans riet overal geeft een exotisch gevoel.

We genieten van de stilte van het bos, van het geluid van de vogels en van mooie uitzichten.

We vinden wel een dode das op ons pad. Zo te zien is hij nog niet zo lang dood, maar je kunt nergens aan zien wat er is gebeurd. Het was een mooi dier.

Bij het station van Montseny is een oficina de turismo, maar van een stempel voor credencials en over de camino hebben ze nooit gehoord. Er is ook nergens een wc en alle bankjes zijn nog nat van de regen van vanmorgen, dus we lopen door.

Boven op een berg op een brug over een treinspoor eten we onze bananen op.

Rond de middag zijn we in Sant Antoni de Vilamajor waar we op een terrasje een ice tea drinken. Het is er nu al druk met families die willen lunchen. 

Wij lopen nog zo'n 7 kilometer verder naar Cardedeu waar we 600 meter voor ons hostal een restaurant vinden waar we heerlijk kunnen lunchen.

Hostal Galicia, het kan niet beter. We worden vriendelijk ontvangen door een  meisje met een camino schelp op haar T-shirt,  dus we vragen meteen maar om een stempel. Het is alsof we al in Galicie zijn, maar we moeten nog zo'n 1000 km.