We komen uit een boekenhuis. Overal liggen boeken, ook op onze nachtkastjes. We krijgen als aandenken een boekenlegger mee. Jeetje, en dat in deze tijd, die past niet in mijn e-reader.
We sluipen het huis uit, want als onze gastvrouw ons ziet zijn we voorlopig nog niet weg.
Verderop in de straat nemen we een koffie met croissant.
We zijn Terrassa al snel uit, maar dan begint het. Op de knooppunten gaat het steeds fout, we volgen de hele dag afwisselend het rood/wit van de GR en de gele pijlen van de camino. Die spreken elkaar steeds tegen.
Net buiten Terrassa staan we ineens midden in een rivierbedding.
En bij de snelweg is het ook onduidelijk. We steken hem over terwijl het verkeer voorbij raast, maar het pad loopt vast. Dan maar terug, en gelukkig vinden we het goede pad.
We zijn vanochtend de eersten op de paden want we lopen voortdurend door de spinraggen.
Bovenop een berg hoor ik geknor. Het is een wild zwijn dat mopperend weg rent. We zijn natuurlijk te laat voor een foto. Een eindje verderop staat een waarschuwingsbord....
Als we ons omdraaien zien we Montserrat in de verte liggen.
Onderaan een berg moeten we een spoorlijn over. Er wordt gebouwd aan een nieuw station in Vacarisses, en een vriendelijke opzichter die helaas alleen maar Catalaans spreekt wijst ons de weg.
Het is vandaag heel warm. We zoeken een barretje en als we een tankstation passeren hopen we iets te kunnen kopen. Da's pech, want hij is onbemand, volautomatisch en er is niets te drinken.
We passeren opnieuw een stationnetje. Als we binnen gluren ontdekken we zowaar een bar. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan, het lijkt er net een scène uit Once upon a time in de West. Maar ze hebben koude ijsthee.
We hebben nog een laatste fikse klim te gaan en dan een forse afdaling naar het station Monistrol Central.
Bij het klooster vragen we de plek waar we de stempel kunnen halen. Een behulpzame bewaker wijst ons welke deur we moeten hebben. Er is een speciaal kantoortje voor caminogangers. We krijgen onze stempel van broeder Alfred.
Voorlopig is dit het eindpunt van onze camino. Zodra we weer tijd hebben pakken we hem in Montserrat weer op. We zijn welkom in de herberg zegt Alfred.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten