We zijn weer op pad. We pikken onze camino op in Hostalric, waar we in maart gestopt zijn. We nemen in Banyoles de bus naar Gerona, en dan de trein naar Hostalric. Deze keer proberen we in Montserrat te komen.
Het is prima wandelweer. Het is warm maar gelukkig schijnt de zon niet veel. Dat scheelt een hoop hitte.
Het openbaar vervoer in Spanje is goed geregeld, we komen zonder problemen in Hostalric aan waar we eerst een bezoekje brengen aan het VVV kantoor voor een stempeltje.
In Hostalric komen we al volop pijlen en schelpen tegen die ons de weg wijzen naar Santiago.
De wandeling gaat grotendeels langs de AP-7. Het pad is prima, maar het verkeer maakt verschrikkelijk veel lawaai.
Als we pauzeren bij een uitkijkpunt over een meer stopt er een fietser met een schildpad in zijn hand. Die kwam hij tegen op het fietspad zegt hij, hij gaat hem terugzetten in het water.
We vragen ons af of de schildpad daar blij mee is, want even later komen we zijn maatje tegen op het pad. Misschien waren ze wel samen een dagje aan de wandel....
We lopen zo'n 10 kilometer langs de snelweg naar Barcelona. We passeren bekende punten die we normaal vanuit de auto zien. Zoals een groot bedrijf dat handelt in olijfbomen. In de auto zit ik altijd met mijn neus tegen de ruit gedrukt te kijken naar al dat moois dat voorbij vliegt, en nu kunnen we het allemaal op ons gemak bekijken.
In San Celoni treffen we een perfect appartementje met alles er op en er aan. Er staat zelfs bier in de koelkast en er is een wasmachine voor onze wandelkleren.
Wat een verwennerij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten